Cilj radikalnog feminizma je diktatura žena

Radikalni feminizam je marksistička ideologija koja zagovara rat polova, a kao krajnji cilj vidi diktaturu žena.

Radikalni feminizam je struja unutar feminističkog pokreta čije sledbenice tvrde da je glavni uzrok ugnjetavanja žena postojanje patrijarhata u ljudskom društvu, odnosno formalni ili neformalni sistem vlasti kojim se održava muška dominacija nad ženama. Radikalne feministkinje zato tvrde da se žene mogu osloboditi jedino ako sruše patrijarhat potpunim odbacivanjem tzv. rodnih uloga i radikalnim preobražajem društva. Sličnost sa marksizmom je očigledna jer on istoriju tumači kao sukob povlaštenih i potlačenih društvenih klasa, u kome će se potlačeni (proletarijat) osloboditi svojih okova samo rušenjem sistema koji ih tlači, tj. kapitalizma. Paralele rod-klasa, žene-proletarijat, muškarci-kapitalisti, patrijarhat-kapitalizam čine da je radikalni feminizam copy-paste-replace marksizma. Marksistički pojmovi "eksploatacija", "klasna borba" postoje i u feminizmu, no feministinje su dovoljno lukave da svoj krajni cilj ne definišu kao "diktatura proletarijata", već one to licemernim, orvelovskim novo-govorom nazivaju "rodna ravnopravnost".

Formula rodno (radikalno) feminističke ravnopravnosti je "jedno DA i tri NE", jer pod ravnopravnošću podrazumevaju:
1. DA se izjednače po broju sa muškarcima na pozicijama političke i ekonomske moći, znači na rukovodećim mestima,
2. da se NE izjednače po broju sa muškarcima na pozicijama koje zahtevaju težak, riskantan, i malo plaćen rad, koja su “tradicionalna” muška zanimanja,
3. da oNEmoguće muškarce da se sa njima izjednače po broju u uticajnim zanimanjima u kojima su one u većini (u sudstvu, zdravstvu, prosveti, medijima, kulturi, upravljanju ljudskim resursima, administraciji),
4. da oNEmoguće muškarce da se sa njima izjednače po broju na pozicijama starateljstva i vaspitanja dece pre i posle razvoda, na koju utiču da budu nastavljači feminističke ideologije.

„Ravnopravnost“, zapravo ravnomernost postižu ugradjivanjem u zakon kvota za zapošljavanje žena na pozicijama koje im odgovaraju, ne traženjem kvota za poslove koji im ne odgovaraju (znači samo prava, ne i obaveze), i onemogućavanjem muškaraca da zahtevaju kvote, odnosno ravnomernost na privilegovanim pozicijama gde su one u većini, kao i u starateljstvu nad decom po razvodu (gde su prisutne sa 90%), čak odbijajući zajedničko starateljstvo za koje je dokazano da je u najboljem interesu dece po razvodu.

O analogijama feminizma i marksizma pisao je i Slobodan Antonić u najpoznatijoj srpskoj knjizi o radikalnom feminizmu ("Iskušenja radikalnog feminizma“, 2011): "Moram da kažem da je ovaj feministički koncept „rodnih interesa“ zapravo prerađeno shvatanje klasa i klasnih interesa u pojednostavljenom (ideologizovanom) marksizmu. Opisivačka matrica je ista, jedino što se na mestima na kojima marksisti koriste pojam klase, buržoaske ideologije i kapitalizma, feministkinje koriste pojam roda, patrijarhalne ideologije (mizoginije) i patrijarhata. Zamena pojmova je ponegde doslovna. Tako, gde su marksisti govorili o „klasnoj dominaciji“, „klasnoj moći“ i „klasnoj borbi“, sada feministkinje govore o o „rodnoj dominaciji“, „rodnoj moći“ i „rodnoj borbi“ (Frejzer, 2007 b: 201)“.

Radikalne feministkinje su vukovi u jagnjećoj koži, a "demokratija" i "ravnopravnost" su samo laki ogrtači njihove rodne diktature. Antonić nas na to upozorava navodeći “ni potpuna statistička izjednačenost žena i muškaraca u predstavljanju i upravljanju društvom nije poslednja tačka na dnevnom redu feminističkog projekta. To je „samo jedan uslov za promene koji podrazumeva suštinsku promenu društvenog ugovora, kao i društvenih struktura koji već vekovima namenjuju različite uloge ženama i muškarcima“ (Mršević, 2007: 254). „Paritet (...) i kvote su samo način, sredstvo postizanja tog cilja a ne cilj za sebe, a još manje maksimalni i krajnji domet ženskih aspiracija“ (Mršević, 2007: 37). Konačni cilj je da se, zajedno sa obezbeđenjem pariteta, izvrši „orodnjavanje“ (gendering) celokupne političke sfere, odnosno korenita i potpuna „feminizacija političkog prostora i institucija“ (Kolin i Čičkarić, 2010 : 112). To znači da „deskriptivna zastupljenost žena“ mora da se pretvori u „supstancijalnu zastupljenost“, to jest da ženska polovina poslanika i vlade počne da „vodi ’žensku’ politiku, odnosno politiku zastupanja specifičnih interesa žena“ (Mršević, 2007: 41).”

Još jedna od feminističkih obmana (pored rodne ravnopravnosti i demokratije) je njihova “dobronamernost” u porodičnim odnosima. Njihova poruka ženama: “Ne trpite, razvedite se”, nastavlja se tajno ovako: “obezbedile smo vam preko Centara za socijalni rad, sudskih veštaka i pravosudja da dobijete ‘i jare i pare’". Ne diskutujući kakve sve sitnice feministkinje podrazumevaju pod “trpljenjem”, niti podelu imovine, ili čak zadržavanje stana, ukazaću na odvajanje dece, potom njihovo otudjenje, od očeva i očeve familije, i stvaranje od njih "rodnih janjičara". U drugim društvenim sferama ovo bi se nazivalo otimačinom, “dankom u krvi”, no kada žene to rade onda nije politički korektno, tj. mizogino je koristiti ovaj termin. Novi Zakon o sprečavanju nasilja u porodici je još jedan biser na feminističkoj ogrlici kojom one dave porodicu, i vrše nasilje nad njom. Naučni rad profesora novosadskog pravnog fakulteta Branislava Ristivojevića pokazuje da je Zakon “pripremljen u Upravi za rodnu ravnopravnost, a napisan od strane predstavnika feminističkih NVO na čelu sa Incest trauma centrom i Labrisom (iste NVO koje su pisale i skandalozne seksualne obrazovne pakete) … termini “porodica”, ni “dete” se u njemu ne pojavljuju … služi za zaštitu žena bez obzira da li su jake ili slabe, voljene ili nevoljene, nervozne, mušičave ili dobro raspoložene, da li imaju ljubanika ili ne, da li zarađuju ili su izdržavane, da li su u brak unele neku imovinu ili su se uselile u mužev stan ... lice koje Zakon sankcioniše naziva se u njemu „mogući učinilac nasilja u porodici“, onaj ko još nikakvo nasilje nije izvršio ... Zakon će pospešiti da se porodice rasturaju i raspadaju time što ohrabruje one koji se „osećaju uplašeno“ da prijave taj strah policiji koja će za njihov račun da rasturi porodicu tako što će muškarca odstraniti iz kuće, a zatim mu i zabraniti da razgovara sa ženom i decom.“ Da i ne pričamo o nemogućnosti da se pomene da je i muškarac često žrtva porodičnog nasilja (psihičkog, emotivnog, seksualnog, pa čak i fizičkog).

Stoga zahtev za ravnopravnošću bilo koje grupe treba uvek primiti sa dozom podozrenja, jer često može da bude izraz borbe za prevlast / dominaciju. A pre 120 godina tražile su samo pravo glasa, doduše razbijanjem prozora i fizičkim napadima na policajce!?!

Mihailo Alić
www.ultrahome.in.rs
prvi srpski veb sajt o pokretu za muška prava