Heteroseksualna parada ponosa, Beograd 2084, 2184, ili negde izmedju
(kako su lezbejke preotele feminizam i pretvorile ga u oružje LGBT pokreta u borbi za globalnu dominaciju)

Iz mnogih društvenih i prirodnih nauka poznato je da većina organizacija i grupa teži širenju i pokušava lokalnu ili globalnu dominaciju, obično na štetu drugih i konkurentskih grupa. LGBT pokret trenutno traži osnovna prava koja imaju heteroseksualci, no iza toga se krije borba za prevlast / dominaciju, a nju je lakše postići kada vam se brojevi izjednače sa nekada dominantnom grupom.

Liberalni feminizam devetnaestog i početka dvadesetog veka bila je legitimna borba za osnovna ljudska prava žena, koja je nastavljena i u drugom talasu tokom dvadesetog veka. Lezbejke počinju da se infiltriraju u pokret početkom 1970tih, da bi u trećem talasu, od 1990tih, postale veoma uticajne, posebno u radikalnoj, sada dominantnoj, struji. Interesantno je kako su uspele da povežu borbu za ženska prava sa interesom LGBT pokreta, a da to skoro niko ne primeti.

Oni koji ne veruju da se radi o zaveri traže dokaze, pa evo jednog: kroz borbu za legalizaciju istopolnih brakova, čiji cilj je već uglavnom globalno postignut, sledeće što su izvojevali je mogućnost usvajanja dece, ili njihovog dobijanja preko surogat majki, a ta deca će vaspitana u istom duhu češće postajati homoseksualci, dok je prirodni priraštaj heteroseksualaca u zapadnim društvima u stalnom padu. Ovim se balas većina - manjina menja u korist manjine. Skeptici i ovde traže dokaze, pa da im ih pružimo: feministička teorija razlikuje "pol" (ono sa čime smo rodjeni) od "roda" (ono što postajemo), što verovatno potiče od poznate izjave feminističke rodonačelnice Simon de Bovoar: "Ženom se ne radja, ženom se postaje". Ovo daje prostor za društvenu modifikaciju biološkog pola, posebno ako je indoktrinacija prisutna od rodjenja. U seksualnom smislu polovi pružaju zadovoljstvo svojim partnerima na gotovo identičan način, pa je recimo za muškarca anatomski i fiziološki svejedno da li ima analni seks sa ženom ili sa muškarcem, takodje oralni seks mu podjednako može pružiti i žena i muškarac, pitanje je samo društvene prihvatljivosti jednog ili drugog odnosa. Slično je i sa ženama, muškarčevu ulogu uz jednostavna pomagala može preuzeti i žena, samo je pitanje okolnosti, vaspitanja i navika.

U istom pravcu, LGBT pokret preko feminističkih NVO priprema, i pokušava da poturi, priručnike za seksualno obrazovanje u školama, u kojima se predstavljaju kao samo jedan od oblika uredjenja porodice, ravnopravan sa heteroseksualnom porodicom. Kada i to prodje, imaće decu u svojim domovima koja su pod njihovim stalnim uticajem, i decu u školama koja postaju tolerantna na njih i njihovu usvojenu decu, efektivno triplirajući broj potencijalnih pristalica svog opredeljenja.

Radikalni feminizam radi na obespravljivanju heteroseksualnih muškaraca koji su glavni konkurenti LGBT populaciji, kroz eroziju njihovih prava u porodici, a posebno posle razvoda. Novi Zakon o sprečavanju nasilja u porodici zapravo će povećati broj sukoba u porodici kao mogućnost da se svaka nesuglasica proglasi i kasnije pretvori u nasilje, jer daje široka ovlašćenja policiji, uglavnom uperena protiv muškaraca kao izvora nasilja. Iako se psihičko i emotivno nasilje kome su žene sklonije takodje pominju u zakonu, policija svakako neće reagovati na takve prijave od strane muškaraca, smatrajući da to partneri mogu da reše i bez njihovog učešća. Mogućnost da u trenutku nepažnje bude isprovociran, i samo digne ruku na ženu, može muškarca dovesti do gubitka imovine, dece, i društvenog položaja. Momentalno udaljavanje iz stana, optužbe za zlostavljanje, i zatvorske kazne uobičajena su mesta ovakvih razvoda. I koji bi se muškarac onda ženio, kada je investicija 10 godina života, materjalnih i emotivnih ulaganja, tako nesigurna? Žene se takodje odgovaraju od braka, jer im se predstavlja kao tamnica patrijarhata, gde će biti izložene besplatnom kućnom radu, fizičkom i seksualnom maltretiranju. Naravno je da sve to postoji, ali rodne studije koje vode lezbejske feministkinje sve to višestruko preuveličavaju, a takvu sliku propagiraju i kroz medije da bi delovali i na žene koje nisu pod njihovim neposrednim uticajem. Na ovaj način radikalni feminizam ide na ruku, i pod ruku sa LGBT pokretom, razbijajući heteroseksualnu porodicu, smanjujući im brojeve. Takodje, ćerke vaspitane od strane razvedenih majki, bez uticaja oca (a oni gotovo nikada ne dobijaju starateljstvo), imaju veće šanse da postanu feministkinje, a sinovi nesamostalni edipovci, što i jednima i drugima smanjuje šanse za heteroseksualni brak, i posredno natalitet ove zajednice, a kroz povećanu permisivnost ka LGBT opredeljenju dovodi ove otudjene ljude u njihov tabor.

Dodatni udar heteroseksualnim parovima učiniće u bliskoj budućnosti i inovacije u reproduktivnim i hedonističkim tehnologijama: veštačka materica uz legalizaciju individualnog kloniranja, seks roboti, virtualni seks i veštačka inteligencija, a možda i dekriminalizacija / destigmatizacija prostitucije, uz već prisutnu besplatnu internet i VR pornografiju. Kada seksualna reprodukcija koja je proizvod heteroseksualne zajednice žene i muškarca ne bude više osnovni i dominantni način produženja vrste, doći će u prvi plan i to da se žene bolje slažu i razumeju sa ženama, a slično je i sa muškarcima. I kada grupa krene silaznom putanjom, izadje iz mode, njena spirala na dole može nas nove orvelovske 2084. ili 2184. godine dovesti da u Beogradu imamo Heteroseksualnu paradu ponosa, pod jakim obezbedjenjem zbog protivnika ovog tada već anahronog načina reprodukcije.

Mihailo Alić
www.ultrahome.in.rs
prvi srpski veb sajt o pokretu za muška prava